دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
" چامه و چکامه " نیستند
تا به " رشته ی سخن " در آورم
نعره نیستند
تا ز " نای جان" برآورم
دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی ست
دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام هایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حسّ شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگ های توبه توی آن
جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟
درد ، حرف نیست
درد ، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟
سه شنبه 12 اردیبهشت 1391-15:23
صدای تو مرا دوباره برد...
به کوچه های تنگ پا برهنگی
به عصمت گناه کودکانگی
به عطر خیس کاه گل
به پشت بام های صبح زود
در هوای بی قراری بهار
به خواب های خوب دور
به غربت غریب کوچه های خاکی صبور
به کرک های خط سبزه
بر لب کبود رود
به بوی لحظه های هر چه بود یا نبود
به نوجوانی نجیب جوشش غرور
روی گونه های بی گناهی بلوغ
به لحظه نگاه ناگهانگی
به آن نگاه نا تمام
به آن سلام خیس ترس خورده
زیر دانه های ریز ریز ابتدای دی
به بوی لحظه های هر کجای کی!
به سایه های ساکت خنک
به صخره های سبز در شکاف آفتابگیره کوه
به حرم آفتاب تفته ای
که بی گدار
با تمام تشنگی
به آب میزنیم
به عصر های جمعه ای
که با دوچرخه های لاغر بلند
تمام اضطراب شنبه های جبر را
رکاب می زنیم
به بوی لحظه های بی بهانگی
که دل به گریه ها و خنده های به حساب می زنیم
به "ای روزگار..." های حسرت دروغکی
غم فراق دلبر به خواب هم ندیده ی همیشه بی وفا
به جور کردن سه چهار بیت سوزناک زورکی
به رفت وآمد مدام باد ها و یاد ها
سوار قایقی رها
به موج موج انتهای بی کرانگی
دوار گردش نوار...
مرور صفحه ی سفید خاطرات خیس...
صدا تمام شد!
سرم ب صخره ی سکوت خورد...
- آه بی ترانگی!
پنجشنبه 7 اردیبهشت 1391-16:08
داروخانه ها را بیهوده نگردید ،
درمان ندارد.
درد را از هر سو که بخوانی درد است.
آینه ، « نامرد » را « درمان » می کند ؛
و درد...
همچنان درد است...!
سه شنبه 29 فروردین 1391-16:31
سه شنبه 29 فروردین 1391-16:30
میانِ خورشیدهای همیشه
|
خورشیدی که
|
|
|
از سپیدهدمِ همه ستارگان
|
|
|
|
بینیازم میکند.
|
|
نگاهی که عریانیِ روحِ مرا
|
|
|
از مِهر
|
|
|
|
جامه ای کرد
|
|
بدانسان که کنونام
|
|
|
شبِ بیروزنِ هرگز
|
چنان نماید که کنایتی طنزآلود بودهاست.
و چشمانت با من گفتند
آنک چشمانی که خمیرمایه ی مهر است!
وینک مهر تو:
|
نبردافزاری
|
|
|
تا با تقدیرِ خویش پنجه در پنجه کنم.
|
آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم.
به جز عزیمت نابه هنگامم گریزی نبود
چنین انگاشته بودم
آیدا فسخِ عزیمتِ جاودانه بود
میانِ آفتابهای همیشه
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روزِ دیگریست...
" احمد شاملو "
شنبه 26 فروردین 1391-18:16
چه کسی
میگوید که گرانی شده است؟
دوره ی ارزانی است
چه شرافت ارزان
تن عریان ارزان
آبرو قیمت یک تکه ی نان
ودروغ از همه چیز ارزان تر
و چه تخفیف بزرگی خورده است
قیمت هر انسان...!
شنبه 26 فروردین 1391-18:12
تو نیستی هفت سینم چیدن نداره
می گن عیده ولی دیدن نداره
ببین قلبم شكست اما نترسی
ترقه بازی ترسیدن نداره
یكی خواستش دل و چیزی نگفتم
دل خالی كه دزدیدن نداره
تو این دیوونه رو باز امتحان كن
ولی عاشق كه سنجیدن نداره
می گی شاید كه خوابم رو ببینی
چشای خیس كه خوابیدن نداره
می گم چشم تو باشه قبله من؟
می گی چشم كه پرستیدن نداره؟
هوای چشمم امشب ابرِ ابره
ولیكن نای باریدن نداره
نگات كاش چشمه بود و مال من بود
حالا دریاست و نوشیدن نداره
ازت خواستم بپرسم اما دیدم
جواب نه كه پرسیدن نداره
چه لبخندی زدی به گریه ی من
عزیزم گریه خندیدن نداره
نتیجه این كه ما باید جدا شیم
حقیقت تلخه، رنجیدن نداره
"مریم حیدرزاده"
سه شنبه 8 فروردین 1391-01:34
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریک چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است … آی دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست ، مرگی نیست صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه زمستان است...!
"مهدی اخوان ثالث"
سه شنبه 23 اسفند 1390-16:00
آه ، باران
ریشه در اعماق اقیانوس دارد - شاید -
این گیسو پریشان كرده بید وحشی باران .
یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز
شهر ،
شهر سوگواران .
هر زمانی كه فرو می بارد از حد بیش
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش :
رنگ این شب های وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران ؟
چشم ها و چشمه ها خشك اند .
روشنی ها محو در تاریكی دلتنگ ،
همچنان كه نام ها در ننگ !
هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد .
آه ، باران ،
ای امید جان بیداران !
بر پلیدی ها - كه ما عمری است در گرداب آن غرقیم -
چیره خواهی شد ؟
دوشنبه 8 اسفند 1390-17:23
در شبان غم تنهایی خویش عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو موج دریای خیال کاش با زورق اندیشه ، شبی
از شط گیسوی مواج تو من بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک
گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب ، تهی از مهتاب شب ، تهی از اختر
ابر خاکستری بی باران پوشانده آسمان را یکسر
ابر خاکستری بی باران، دلگیر است
و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت ، افسوس ، سخت دلگیرتر است
شوق باز آمدن سوی توام است اما تلخی سرد کدورت در تو
پای پوینده ی راهم بسته
ابر خاکستری بی باران راه بر مرغ نگاهم بسته
وای باران؛
باران؛
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست...؟
«حمید مصدق»
می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود
می سوختم از حسرت و عشق تو بَسَم بود
عشق تو بَسَم بود که این شعله ی بیدار
روشنگر شب های بلند قفسم بود
آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت
غم بود ، که پیوسته نفس در نفسم بود
دست من و آغوش تو ، هیهات که یک عمر
تنها نفسی با تو نشستن ، هوسم بود
بالله که به جز یاد تو گر هیچ کسم هست
حاشا که به جز عشق تو ، گر هیچ کسم بود
سیمای مسیحایی اندوه تو ای عشق
در غربت این مهلکه فریاد رسم بود
لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم
رفتم ، به خدا گر هوسم بود ، بَسَم بود
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید تو به من گفتی:« از این عشق حذر کن.»
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ، آیینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،
باش فردا که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن.
با تو گفتم:«حذر از عشق ندانم»
سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم.
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ،
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم...»
باز گفتم که«تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم.
حذر از عشق ندانم ، نتوانم.»
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله ی تلخی زدو بگریخت...
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم.
رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...
بی تو ، اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...
"فریدون مشیری"
شانه های تو
همچو صخره های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه میکشد چو آبشار نور
شانه های تو
چون حصار های قلعه ای عظیم
رقص رشته های گیسوان من بر آن
همچو رقص شاخه های بید در کف نسیم
شانه های تو
همچو صخره های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه میکشد چو آبشار نور
شانه های تو
چون حصار های قلعه ای عظیم
رقص رشته های گیسوان من بر آن
همچو رقص شاخه های بید در کف نسیم
شانه های تو
برجهای آهنین
جلوهٔ شگرف خون و زندگی
رنگ آن به رنگ مجمری مسین
در سکوت معبد هوس
خفته ام کنار پیکر تو بی قرار
جای بوسه های من به روی شانه هات
همچو جای نیش آتشین مار
شانه های تو
در خروش آفتاب داغ پر شکوه
زیر دانه های گرم و روشن عرق
برق می زند چو قله های کوه
شانه های تو
قبله گاه دیدگان پر نیاز من
شانه های تو
مُهر سنگی ِ نماز من
خفته ام کنار پیکر تو بی قرار
جای بوسه های من به روی شانه هات
همچو جای نیش آتشین مار
شانه های تو
در خروش آفتاب داغ پر شکوه
زیر دانه های گرم و روشن عرق
برق می زند چو قله های کوه
شانه های تو
قبله گاه دیدگان پر نیاز من
شانه های تو
مُهر سنگی ِ نماز من
دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به بادها می داد
و دستهای سپیدش را به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را نثار من می کرد
دلم برای کسی تنگ است
که تا شمال ترین شمال با من رفت
و در جنوب ترین جنوب با من بود
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
کسی که . . .
...دگر کافی ست
"حمید مصدق"
مهربانی را بیاموزیم
فرصت آئینه ها در پشت در مانده است
روشنی را می شود در خانه مهمان کرد
می شود در عصر آهن آشناتر شد
سایبان از بید مجنون ، روشنی از عشق
می شود جشنی فراهم کرد
می شود در معنی یک گل شناور شد
مهربانی را بیاموزیم
موسم نیلوفران در پشت در مانده است
موسم نیلوفران یعنی که باران هست
یعنی یک نفر آبیست
موسم نیلوفران یعنی یک نفر می آید از
آنسوی دلتنگی
می شود برخاست در باران دست در دست
نجیب مهربانی
می شود در کوچه های شهر جاری شد
دست هایی خسته پیچیده با حسرت
چشم هایی مانده با دیوار رویاروی
چشم ها را می شود پرسید
یک نفر تنهاست
یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست
در زمین زندگانی آسمان را می شود
پاشید
می شود از چشم هایش...
چشم ها را می شود آموخت
می شود برخاست
می شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون
شد
می شود دل را فراهم کرد
می شود روشن تر از اینجا و اکنون شد
جای من خالیست
جای من در عشق
جای من در لحظه های بی دریغ اولین
دیدار
جای من در شوق تابستانی آن چشم
جای من در طعم لحنی که از دریا سخن می
گفت
جای من در گرمی دستانی که با خورشید
نسبت داشت
جای من خالیست
من کجا گم کرده ام آهنگ باران را؟...
من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟....
می شود برگشت...
می شود برگشت و د ر خود جست وجویی
داشت
در کجای کودک ده ساله در دلواپسی گم
شد
در کجا دست من و سیمان گره خورده اند
می شود برگشت...
تا دبستان راه کوتاهیست
می شود از رد باران رفت
می شود با سادگی آمیخت
می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد
می شود کیفی فراهم کرد
دفتری را می شود پر کرد از آئینه و
خورشید
در کتابی می شود روئیدن را تماشا کرد
من بهار دیگری را دوست می دارم
جای من خالیست
جای من در میز سوم در کنار پنجره
خالیست
جای من در درس نقاشی
جای من در جمع کوکب ها
جای من در چشم های دفتر خورشید
جای من در لحظه های ناب
جای من در نمره های بیست
جای من در زندگی خالیست
می شود برگشت...
اشتیاق چشم هایم را تماشا کن
می شود در سردی سر شاخه های باغ جشن
رویش بیافروزیم
دوستی را می شود پرسید
چشم ها را می شود آموخت
مهربانی کودکی تنهاست
مهربانی را بیاموزیم
مهربانی را بیاموزیم
مهربانی را بیاموزیم
"خسرو شکیبایی"
سه شنبه 2 اسفند 1390-17:25
